Τα τελευταία χρόνια η έννοια της παρακίνησης έχει αλλάξει μορφή. Από πηγή έμπνευσης έγινε κανόνας συμπεριφοράς και από ενίσχυση μετατράπηκε σε προσδοκία. Να είμαστε θετικοί, ανθεκτικοί, δυνατοί. Κάθε μέρα. Σε κάθε συνθήκη.

Στην πράξη, όμως, αυτή η διαρκής προτροπή για αισιοδοξία συχνά δεν αφήνει χώρο για την πραγματικότητα. Γιατί η κούραση δεν χωράει σε slogans και το άγχος δεν λύνεται με quotes. Γιατί υπάρχουν μέρες που η ενέργεια απλώς δεν υπάρχει. Κι έτσι, αντί να ενδυναμώνεται ο άνθρωπος, μαθαίνει να προσαρμόζεται σιωπηλά. Να δείχνει καλά, ακόμη κι όταν δεν είναι.

Στον εργασιακό χώρο, αυτό αποτυπώνεται με τρόπους υπόγειους αλλά ουσιαστικούς. Η εξάντληση συχνά μεταφράζεται ως έλλειψη διάθεσης και η συναισθηματική φόρτιση γίνεται αόρατη. Η ανάγκη για παύση αντιμετωπίζεται ως απόκλιση από το «σωστό» mindset, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια κουλτούρα όπου όλοι δείχνουν λειτουργικοί ενώ λίγοι είναι πραγματικά.

Παράλληλα, στον δημόσιο λόγο και ιδιαίτερα στα επαγγελματικά δίκτυα, κυριαρχεί ένα αφήγημα που, αν και ακούγεται ενδυναμωτικό, συχνά είναι απλουστευτικό. «Άλλαξε ό,τι δεν σου αρέσει». «Φύγε από τη δουλειά που δεν σε εκφράζει». «Πάρε τη ζωή στα χέρια σου». Υπονοείται ότι η αλλαγή είναι πάντα θέμα απόφασης και ότι, αν δεν την κάνεις, κάτι δεν έκανες σωστά.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σύνθετη.

Δεν ξεκινούν όλοι από το ίδιο σημείο. Δεν έχουν όλοι το ίδιο οικονομικό περιθώριο, την ίδια ψυχική ανθεκτικότητα ή το ίδιο δίκτυο στήριξης. Δεν βρίσκονται όλοι στην ίδια φάση ζωής. Κάποιοι μεγαλώνουν παιδιά, κάποιοι φροντίζουν γονείς, κάποιοι απλώς προσπαθούν να σταθούν όρθιοι μετά από μια δύσκολη περίοδο.

Σε αυτές τις συνθήκες, το «απλώς φύγε» δεν λειτουργεί ως παρακίνηση. Λειτουργεί ως πίεση και ενίοτε ως ενοχοποίηση.

Αυτή η τοξική θετικότητα δεν αφήνει χώρο για κόπωση, αμφιβολία ή παύση. Δεν αναγνωρίζει ότι υπάρχουν περιβάλλοντα που εξαντλούν και συστήματα που δεν αλλάζουν εύκολα. Μεταφέρει διαρκώς την ευθύνη στο άτομο και αποσιωπά τον ρόλο της κουλτούρας, της ηγεσίας και των πραγματικών συνθηκών εργασίας.

Και εδώ ακριβώς το HR καλείται να κρατήσει μια λεπτή αλλά κρίσιμη ισορροπία. Να σταθεί ανάμεσα στους στόχους και στους ανθρώπους. Να υπενθυμίσει ότι η ανθεκτικότητα δεν χτίζεται με πίεση και ότι η δέσμευση δεν γεννιέται από την άρνηση των συναισθημάτων. Χτίζεται όταν υπάρχει χώρ