Από το «τι πέτυχες;» στο «ποιος ή ποια συνέβαλε;»
Κι αν τελικά δεν μας λείπουν τα ταλέντα — αλλά ο τρόπος που τα βάζουμε να λειτουργήσουν μαζί;
Για χρόνια, οι εταιρείες επενδύουν στην ίδια υπόσχεση: αν συγκεντρώσουμε τους καλύτερους ή τις καλύτερες, θα έρθουν και τα καλύτερα αποτελέσματα. Εντυπωσιακά βιογραφικά, υψηλές ατομικές επιδόσεις, συνεχής σύγκριση.
Κι όμως, στην πράξη, αυτό που συχνά προκύπτει δεν είναι υπεραπόδοση. Είναι κόπωση. Εσωτερικός ανταγωνισμός. Ομάδες που συνυπάρχουν, αλλά δεν συνεργάζονται ουσιαστικά.
Έχω δει ομάδες με εξαιρετικά ταλέντα να μην αποδίδουν. Και άλλες, χωρίς top talents, να ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Η διαφορά δεν ήταν στις δεξιότητες. Ήταν στη συμπεριφορά.
Σήμερα, οι επαγγελματίες δεν ξεκινούν από το μηδέν. Φέρνουν μαζί τους χρόνια έντασης, αβεβαιότητας και συναισθηματικής επιβάρυνσης. Σε αυτό το περιβάλλον, ο/η επόμενος/η super hero δεν είναι η λύση. Είναι, συχνά, μέρος του προβλήματος.
Οι ομάδες που αντέχουν πραγματικά είναι αυτές όπου οι άνθρωποι εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον. Όπου νιώθουν ασφαλείς να πουν «δεν γνωρίζω», να ζητήσουν βοήθεια, να μοιραστούν την ευθύνη. Εκεί αρχίζει να χτίζεται η συλλογική δύναμη. Εκεί αποκτά νόημα η συμπερίληψη.
Δεν είναι τυχαίο ότι ομάδες με μέσες ατομικές επιδόσεις πετυχαίνουν συχνά καλύτερα και πιο σταθερά αποτελέσματα από ομάδες γεμάτες κορυφαία ταλέντα. Όχι επειδή υστερούν λιγότερο, αλλά επειδή συνεργάζονται περισσότερο.
Και εδώ είναι που αλλάζει πραγματικά το παιχνίδι.
Όταν το περιβάλλον επιβραβεύει τη συνεργασία αντί για τη διαρκή σύγκριση, οι άνθρωποι σταματούν να προστατεύουν την απόδοσή τους και αρχίζουν να επενδύουν ο ένας στον άλλον. Και τότε προσφέρουν περισσότερα από όσα περιγράφονται στον ρόλο τους.
Και εμείς, ως HR, δεν είμαστε απλοί παρατηρητές. Έχουμε —και οφείλουμε να έχουμε— καθοριστικό ρόλο. Δεν αρκεί να σχεδιάζουμε πολιτικές. Χρειάζεται να επηρεάζουμε καθημερινές συμπεριφορές.
Μερικές φορές, αυτή η επιρροή ξεκινά από κάτι φαινομενικά μικρό: μια ερώτηση.
Όχι μόνο «τι πέτυχες;», αλλά «ποιος ή ποια συνέβαλε;».
Και μετά —κάτι ακόμα πιο δύσκολο— η πραγματική αναγνώριση αυτής της συνεισφοράς.
Γιατί όταν οι managers αλλάζουν το τι θεωρείται επιτυχία, αλλάζουν και την κουλτούρα. Και ίσως τελικά εκεί κρίνεται η ηγεσία.
“Leadership is not about being in charge. Leadership is about taking care of those in your charge.”
— Simon Sinek
Δείτε περισσότερα
