Δεν ανήκω τυπικά στον χώρο του HR. Δεν έχω τον τίτλο, δεν έχω το background, δεν έχω την “κλασική” εκπαίδευση. Κι όμως, εδώ και χρόνια, βρίσκομαι καθημερινά μέσα σε αυτόν.

Γιατί ο κόσμος του HR δεν είναι μόνο ρόλοι, διαδικασίες και οργανογράμματα. Είναι οι Άνθρωποι.

Και όταν συνεργάζεσαι με ανθρώπους του HR, συνεργάζεσαι με ανθρώπους που κουβαλούν — ίσως περισσότερο από κάθε άλλον ρόλο — ευθύνη, αγωνία, ενσυναίσθηση και μια αδιάκοπη προσπάθεια να κρατήσουν τις ισορροπίες.

Η καθημερινότητά μου είναι γεμάτη δράση: επικοινωνία με μέλη, συζητήσεις, προβληματισμοί, λύσεις που έπρεπε να είχαν βρεθεί… χθες.

Το άγχος του να οργανώσεις ένα event και να ψάχνεις όχι απλώς έναν διαθέσιμο χώρο, αλλά τον σωστό. Η επιλογή ομιλητών, όχι με βάση το όνομα, αλλά με βάση το αν έχουν κάτι πραγματικά ουσιαστικό να πουν.

Οι μικρές λεπτομέρειες που κανείς δεν προσέχει, αλλά όλοι τελικά αισθάνονται.

Και ναι… είναι και τα σαββατοκύριακα. Τα emails που «ρίχνεις μια ματιά» όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή θέλεις. Επειδή σου αρέσει. Επειδή σε νοιάζει. Επειδή ξέρεις ότι πίσω από κάθε email υπάρχει ένας άνθρωπος που περιμένει απάντηση.

Έχω δει από κοντά τις αγωνίες των ανθρώπων του HR: πώς να σταθούν δίπλα στους εργαζόμενους χωρίς να χάσουν τον ρόλο τους, πώς να υποστηρίξουν τη διοίκηση χωρίς να χάσουν την ανθρωπιά τους, πώς να παραμείνουν επαγγελματίες χωρίς να γίνουν ψυχροί.

Και ίσως αυτό είναι το πιο δυνατό κομμάτι της δικής μου δουλειάς: ότι, χωρίς να είμαι HR, έχω ταυτιστεί βαθιά με τον κόσμο του HR.

Γιατί όταν δουλεύεις με ανθρώπους που έχουν μάθει να ακούν, να κατανοούν και να αγγίζουν ανθρώπινες ιστορίες κάθε ημέρα, μαθαίνεις κι εσύ να λειτουργείς διαφορετικά.

Με περισσότερη ευθύνη. Με περισσότερη ενσυναίσθηση. Με λιγότερα «έτσι είναι τα πράγματα».

Τελικά, ο τίτλος στο LinkedIn δεν αλλάζει πώς νιώθεις όταν ένα event πάει σωστά, πώς νιώθεις όταν ένα μέλος σε ευχαριστεί για κάτι που «δεν ήταν η δουλειά σου».

Αυτά δεν τα έχουν μόνο οι HR. Τα έχουν όσοι διάλεξαν να νοιαστούν.